برمودای جنون است دل سپردن به تو ...

hoofer — Sat, 21 Jun 2008 11:20:18 GMT

مانده ای توی خجالت این چشم های پر از التماس من!

بگذار پرنده سرگردان نگاهم در پناه آلاچیق مژگانت تا ابد احساس آرامش کند و آتش عطشم را با جرعه ای که هیچکس هرگز از هیچ چشمه ای ننوشیده ،خاموش نه ، شعله ور ترش کند...

من کلبه ی خوشبختی تو را روزی با گل های شوقم فرش خواهم کردو برایت سایه بانی از جنس پناه پروردگار خواهم ساخت و قشنگترین لحظه هایم را به پای ساده ترین دقایقت خواهم ریخت تا باز هم بدانی که من عاشق ترین پروانه ات بودم و مجنون ترین دیوانه ات هستم،چه بخواهی...چه نخواهی...

کاش یه معجزه ای بشه،چه می دونم مثلا یه پیغامی از آسمون واست بیاد یکی بهت بگه که من چقد دوسِت دارم،این آخری اگه بشه دیگه هیچی نمی خوام،اینم درد دلای دلم،دلم می خواست خودش فوران کنه که کرد.

ببخش که دیر شد،حالا دیگه روی ماه تو با یه عشق عجیب از همین جا یعنی نزدیک نزدیک می بوسم و می سپارمت دست اونیکه عشقتو سپرد دست دل من...

به لب هایت

بوسه های فراوان

نقش بود

چون قابی

به دیوار میخ شده ای

و عطش هزاران سلام

در نگاه تو

و لمس شوق

دست های پر عطش تو

بر قفل در...

hoofer — Sun, 08 Jun 2008 20:47:18 GMT

نمی دونم چطور تو حس من پیدا شدی؟!

دستی نامرئی شاید شبیه دست های تو بی آنکه بخواهد بشناسمش چینی نازک تنهاییم را با طرحی از مخمل رویایی یک پونه ی وحشی بند می زند

صدای موزون و لطیف اسارت یک رها در قفس آسمان چشن خیره شدگان به سرنوشت را آزار می دهد و من همچنان تا رسیدن به تو پارو می زنم

من تنها مسافری از دیار رسوایی و عابری از کوچه پس کوچه های مه آلود ابهامم.گاهی لفظ غریب آشنا از آشنا زیبا تر است،چرا که او گفت که با ما هرچه کرد آشنا کرد..،ما هر دو غریبیم به صحرای وجود و آشناییم چرا که عِطرِ احتمال بودن مرشدی مشترک ما را تا بدین جا به هم نزدیک کرده است

ما محکومیم به تحمل آدمایی که زندگیمونو چه بخوایم چه نخوایم می سازن،اما من میگم بیابریم یه جا که حتی هیچکس نباشه که اسمتو یاد بگیره چه برسه به اینکه صدات کنه...یه جا شبیه جزیره،گرچه تو خودت برمودایی!

صدای به هم خوردن بال معصوم فرشته میاد، انگار آمدن تو نزدیک است،در متن سرگردانیم یک تکه فانوس پیداست،درخت سیبی آمدنت را به مناجات نشسته است...

دلی که با تو ،

هم نفس شد

ماه

درآسمان آبی

به اتاق من

حسادت می کند!

hoofer — Thu, 29 May 2008 19:03:18 GMT

در این اتاق

همه چیز مرموز است

نور شمع

دسته خار

و خطوط رنگهایی از این تابلوها

که تعبیر ناپذیرند

و همواره متغیر

خاطرات شفاف و پاک

معصومانه

آلوده شدند و

هوا روشن شد

روی میز

بطری هایی خالی

پیاله ای شکسته

و قهقهه ای جنون آمیز

در سپیده دم آغشته به اشک

به تو نگاه می کنم

دستانم را

در دستان تو می گذارم

شک و یقینم را

با این همه

آیا

به عشق مان

وفادار خواهیم ماند ؟

رنگ جمله ها که عوض شد.....طعمش را نمی دانم!

hoofer — Fri, 16 May 2008 07:07:38 GMT

برمودای جنون است دل سپردن به تو ...

چشمانت عین کسانیکه بی مجوز خواسته های نا معقول دارند نگاهم می کنند و مدام می گویند فعلا معلوم نیست اما من تو را عوض نمی کنم،خودم هم عوض نمی شوم

به سوی تو می آیم

دلتنگی هایت

را در بغل می گیرم

رنج سالها دوری

و بوی عطر شعر

ما را خیس می کند..

دیوانگی ام سر ریز شده از بس عاشق و معشوق های نمی دانم واقعی یا غیر واقعی از کنارم با تمسخر گذشتنند ومن از عشق تنها باران و رویا و چند تکه دست نوشته و اویی در قلبم داشتم که فقط برای آرزو هایم بوده !

تمام آنچه گذشته است و خواهد گذشت را جدی نمی گیرم.

شبِ هر چیز که وحشتناک است و بزرگ ، شبِ یک برق قشنگ، شب یک تجربه که به درد همه چیز می خورد جز درد، شب مبادا، شب تو...

گمان می کنم اگر تمام چشم ها به اتفاق تک تک دست ها آسمان را به میهمانی التماس و قسم ببرند خیال داشتن تو را که نمی دهند هیچ،...!

چفدر قلبم وقتی دوستت دارم تیر می کشد و این چه نعمتی ست!

تو هم شبیه دیگران هستی

اما هیکچس شبیه تو نیست

آنها هیچکدام

شوریده نیستند

تنها تویی که هر نیمه شب

از خواب بیدارم می کنی

تا معصومانه بپرسی

تو هنوز بیداری؟...!

hoofer — Sun, 20 Apr 2008 20:58:18 GMT

من دلواپس آن لحظه ای هستم که...!

من با عبور واژه از ذهن نا آشنای یک رهگذر بی اعتنا می شکنم،با خیال حرفی که شاید هیچگاه به زبان نیاوری ترک بر می دارم.با اضطراب از چیدن شقایقی که شاید هیچوقت چیده نشود می میرم،من دلواپس آن لحظه ای هستم که...!

خبر قابل گفتنی نیست جز اینکه آسمان ترجمه ی آن دو آهنگ عاشقانه را انگار بهتر از من و تو می دانست که در اوجش سخت می گریست و در فرودش نم نم.

همیشه انتخاب نوعی اضطراب است و شاید اضطراب هم بخشی از انتخاب

برای آنکه اول ببازی و سپس بسازی فرصت نیست،تنها برای شناختن و ساختن اندک فرصتی باقیست. میان فراق و اشتیاق باید یکی را برگزید

فقط کافیست چترت را به کناری بگذاری ،آن وقت تر نشدن آسان است

وقتی که تو نیستی

خیال تو

چه رودها

-از اشک-

در چشم های من

جاری می سازد!

چند تکه احتمال دوری از خوشبختی،از ناودان بلند تردیدم،به روی آرزوهای معصوم یک سرنوشت پرابهام چکه می کند!

انگار یک کوله بار فکرای آشفته با چند تا نگرانی بی دلیل و یکی دو تا غصه ی کم رنگ تو حاشیه ی متن بلند زندگی آزردت کرده،که وقتی ازت می پرسم خسته از منی یا از سرنوشت،بعد یه کم مکث می مونی چی جوابمو بدی که هم راست باشه،هم غصه های من رو بیشتر از اینی که هست نکنه..!

دریا به تو می ماند،من به ماه....من به اتاق می مانم،تو به پنجره.....،من به تو می مانم و تو..به همه ی شعر های نگفته ام!

hoofer — Thu, 10 Apr 2008 22:00:18 GMT

....آخه تا عاشق شدم شاعرم کردی

اینجا شبه اما همه ام خوابِ خواب نیستن...یکی یه عکس قشنگ گذاشته کنارشوداره باهاش درد دل می کنه،گاهی عکس رو نوازش می کنه،گاهی می ذارتش روی قلبش،گاهی هم روی چشاش،روی مژه های خیس و بارون خوردش،یه وقتم براش شعر می خونه،فال می گیره،بی پرده واست بگم با عکسه زندگی می کنه...!!

بالاخره...سایه لطفت افتاده بود رو تموم زندگیم،با اینکه نمی دونم چرا داری به یه زندگی دیگه عادتم می دی،اما هنوزم موج نگاه نازنینت تمام شکوفه های آرزومومیریزه روی زمین تخیلم و می ره.

شاید خیلی ها هستند که خواستند خود را جای گمشده ی من جا بزنند ،اما بارانی نبودند.کسی که چتر دارد کمتر می تواند بارانی باشد.من باران خورده و انتظار و خیال کسی که قرار است در باران بیاید را ترجیح می دهم

روزهای بارانی

همه ی ساعت ها ساعت عشق است!

-راست می گفت

یادم آمد که روزهای بارانی

او همیشه خیس بود-

با وجود این همه سطرهای غم انگیز بازم سکوت می کنی و سکوت یعنی...

همیشه حق با اونیه که خوابو از چشات گرفته ،به جاش عشق پاشیده تو سرزمین شرجی چشات،لا اقل برام بگو،جون اونیکه شقایق تره،عاشق تره،این بار محض خاطر عاشقایی که یه شب آفتاب نزده دل رو زدن به دریای سرنوشتو واسه همیشه تو گرگ و میش هوا گم شدن،سکوت نکن

قرار نبود اگر کسی خیالش از وفاداری کسی راحت شد!،گنجشک های بی پناه احساس او را با تیر و کمان عادت نشانه بگیرد!

در اشک های کی

غوطه ور می شوم

هنوز!

در آغوشم بگیر

سرمای بیرون

انگشتانم را

بی حس کرده است

hoofer — Mon, 31 Mar 2008 14:21:18 GMT

«صبر از من و بي قراري از تو».آن قدر عاشق مي شويم كه تشخيص اينكه چه كسي عاشق ترست براي خودمان مشكل باشد چه رسد به ديگران!!

عشق معامله ي بديست

حرف از پايان دادن نيست از چگونگي پايان ندادنست.صحبت از خستگي نيست اگر خسته باشي كه عاشقيت جايي بين آسمان و زمين دچار اشكالست و اگر عاشق باشي خسته نمي شوي،صحبت از آغاز هاست،از روزهايي كه مثل بازي كودك هاي كودكستاني قهر و آشتي مان روي هم يك دقيقه هم طول نمي كشيد.صحبت از عصريست كه قسم خوردن به جان يكديگر كار آساني نبود،عصر شعر درماني،نگراني هاي يك دقيقه تاخير،رقابت دل ها نه كوتاهي و بلندي بيت ها،خداحافظي هايي كه از سلام قشنگ تر بود،عصري كه عشق هنوز زير رنگ عادت زنگ نزده بود،عصري كه رنجاندن گناه بزرگي بود و بيان رنجيدن هم مجازات قهر و تنبيه چند ساعت دوري نداشت

حالا كاملا لمس مي كنم،قسمت شايد معني اش يك جور عوض شدن تقدير و حادثه در سرنوشت و كشيده شدن انسان به مقصدي بي آنكه خودش بخواهد و تصورش را كند باشد

امشب شب وحشتناكي ست مثل اينكه پروانه ي نيم سوخته اي را به هواي سوختن بسيار از گرد شمع برانند تا خال هاي رنگي پروانه تازه نفس دومي را به رخ بالهاي آتش گرفته ي او بكشند،قشنگ است نه‌؟

معجزه ي بهشت،تنفست مي كنم.پروانه ي اولت منم،مهم نيست اگر دومي و سومي و هزارمي را به رخ بالهاي سوخته كه هيچ،خاكستر شده كه هيچ خاكستر شده ام بكشي

آن شب

همه چيز خوب بود

اما زميني

من چراغ را خاموش کردم

تا در آسماني ترين گوشه دنيا

شوريدگيمان را جشن بگيريم

با سكوت يك شعر

اما ...

اينجا ديدار موج مي زند و اوج،هواي پرواز به صعود قله ي يك فتح بي نظير را كرده است،خلوص و خلسه در هم آميخته اند،باران يكريز گوي سبقت را از اشك مي ربايد و من همچنان تا رسيدن به تو پارو مي زنم

تو را بين تمام نور چشمي هاي اين خورشيد زرد سركش يكي يك دانه خواهم كرد!

hoofer — Sun, 23 Mar 2008 19:59:18 GMT

منت چشمان تو عالمي دارد مافوق عالم رويا !

چه مي شود نوشت جز اينكه همچنان هيچكس اشك دريا را نديده است و ماه بخواهي نخواهي سايه ات را تعقيب مي كند و آتش تنها خودش مي داند كه براي چه و به خاطر كه مي سوزد

نمي دانم چرا فكر مي كنم آسمان عاشق درياست و قصه ي اين دو،چيزيست شبيه قصه خورشيد و ماه كه بر خلاف خيلي افسانه ها از روي عشق به هم نمي رسند.فكرش را بكن اگر خورشيد و ماه به هم مي رسيدند چقدر قلب بايد قرباني در آغوش كشيدن دو معشوق مي شدند

من نبايد براي تو بگويم،تو كه كلي مجهول و معادله حل نشده را ذوب كردي،حالا فكرش را بكن اگر آسمان و دريا به هم مي رسيدند چه اتفاقي براي ساحل و ستاره ها مي افتاد...!

آدم هاي عصر ما كسي را كه عمري در كنارشان بوده به بهانه ي هيچ به امان سرنوشت مي سپارند و مي روند پي زندگيشان.نه عزيزم اينگونه به آن نقطه دور پرسشگرانه خيره نشو،وقتي مي گويم همه،سريع با خودت جمع نزن،تو خودت را هميشه از همه تفريق كن.لا اقل وقتي قصه هاي به قول خودت قصه های پر فراز و نشيبم را مي خواني و يا مي شنوي

اگر مثل همه بودي كه،راز رسيدن اما ماندن دريا را برايت نمي نوشتم.راستي چرا راحت مي شود براي تو نوشت؟

خلاصه كه امشب هرچه دنبال بهانه گشتم پيدا نشد مثل كساني كه مي خواستند يك جور آرام كنند و آرام شوند...بي فانوس و تنها با نور آن شمعدان قشنگ گشتم.انگار امشب از آن شب ها بود كه اگر حق انتخاب داشتم نقاشيش مي كردم اما حيف كه نشد.آسمان و دريا رسيدن را بلد بودند و به هم نرسيدند اما من نقاشي را بلد نبودم و براي تو نكشيدم،نواختن هم . . .

براي كسي كه حرف و سكوتش،دوري و ديدارش،ماندن و رفتنش و پاسخ و اشاره اش يك سمفوني رويايي با تكنوازي هنرمندانه ي يك شب بارانيست،چه مي شود نواخت جز سكوت ..!

شايد اگر امشب آسمان به وعده اش عمل مي كرد تمامش از باران برايت مي نوشتم ونمي رفتم سراغ تبرئه دلي كه مانده بود سر آمدن و نيامدن،اما انگار آسمان هم بدش نمي آمد قصه اش را براي تو بنويسد و خودش يك بار هم كه شده دور از چشم ساكنان اين كره ي شايد گرد براي تنهاييش گريه كند...يقين دارم امشب دريا طوفاني بوده است،شايد آسمان هم تمام اشكها را سپرده دست دريا

اين بار فقط دلم خواست،خواست تا بي بهانه بنويسم !

من همين يك نفس از جرعه ي جانم باقيست

آخرين جرعه ي اين جام تهي را تو بنوش

hoofer — Sat, 15 Mar 2008 11:04:18 GMT

در اين شرجيِ بي مثال حال عجيبي دارم...

من دوست ندارم به قدر پلك بر هم زدن يك گل سرخ نيمه باز برَنجي و دوست ندارم با اين چند سطر پاسخ آشفته دست روي نقطه امتداد عشق بگذارم و با دست آويز مشتي خاطره كه نمي دانم يادت هست يا نه،اجازه ي يك هفته تحمل بگريم،اما تمام آرزوي بودنت،ماندنت و خواندنت به خاطر تولدي بود كه نه روز تولد من است و نه روز شكفتن تو.شايد روز آغاز هردومان باشد.

نمي دانم اگر فصل تولد تو بود از كجاها برايت مي نوشتم.بگذريم...

تو كه هرچه بخوانم نه اعتراضي،نه شكايتي،نه... تنها نگاه نافذي كه شعاعش مثل نور معصوم يك شمع بلند تمام فضاي اتاقت را روشن مي كند،راستي حالا كه حرف شمع شد تو فكر مي كني شمع عاشق ترست يا پروانه؟

من مثل كساني كه به حرف خودشان هم عمل نمي كنند زير نور شمع شب را صبح مي كنم اما اينجا مي نويسم چرا ما آدم ها مخصوصا روز تولدمان عاشق ترين سمبل دنيا را قرباني نسيم زودگذر شادي هايمان مي كنيم اين را مي نويسم اما باز هم روشنش مي كنم نمي دانم چرا.

شايد زير نور شمع مي شود چيزهايي را ديد كه زير نور خورشيد هميشه پنهانست.شمع زيباست اما نه در جمع،شمع را بايد در تنهايي روشن كرد،پا به پايش آب شد و... وقتي تمام شد روح غاشقش را سپرد دست يك صندوقچه نقره اي زلال.

خاكستر شمع تولد نيامده يكي گاهي به وجود هزار چشم درخشان بي فروغ رنگ خورشيد مي ارزد

من هم دوست دارم ،درست بر عكس ديروز عاشقيمان،كاريش هم نمی شود كرد اين احساس است كه هنوز هم با تمام رنجش ها و سرزنش ها در قلبم حكم مي راند و فرمانروايي مي كند و من گمان مي كنم هميشه حرف،حرف اوست...

اون موقع من و تو كجا بوديم وقتي يكي همه ي اون چيزي رو كه پاي عشقمون ريخته بوديم مثه توتاي زير درخت جمع كرد و برد و جادومون كرد ؟ جون شمعدوني هاي صورتي من كاري كردم كه خاطر ابريشميت،تحمل سنگيني شو نداشت ؟

حالا ديگر شعر گفتن آسان است

به آساني تولدي ناخواسته

به آساني دل بستن به يك غريبه

حالا ديگر شعر نگفتن دشوار است

به دشواري دل نبستن به يك فرشته

حالا ديگر

شاعر بودن،ديوانگي ست

ديوانگي . . .

hoofer — Sat, 08 Mar 2008 19:03:18 GMT

قطره هاي اشك برايم عقده شد...!!

اي كاش اطمينان داشتم كه نامه ام را يك جاي امن نگه مي داري تا راحت پس از سلام نامت را مي نوشتم و نوشتن نامت براي قطره هاي اشكم عقده نمي شد

اما حيف كه مي ترسم...

پس بگذار عقده ي من و حرمت تو هر دو حفظ شوند،اين هم سرنوشتي است

همه چيز اولش خوب است،عشق اولش خوب است،گرما اولش خوبست،تعطيلات اولش خوبست و حالا اضافه مي كنم ذوق اولش خوبست،آشنايي اولش خوبست و آتش نيز اولش

ما همه آمدنمان را جار مي زنيم و رفتنمان را پنهان مي كنيم،تا دلمان هم پيش كسي باشد كه تركش مي كنيم و هم پيش آن كسي كه به نزدش مي رويم.حق با شاعران دل كنده از آدم هاست

شايد اون وقتا اين جوري نشون مي دادي،همون وقتا كه زياد منتظرم نمي ذاشتي،دلت نميومد تب غصه هام سر به فلك بكشه،اما حالا ام گلي،حالا هم مثه اون وقتا عاشقم،مي ميرم واسه لبخند نازت،جرقه ي يه نگاتو با هزار دنيا عوض نمي كنم،دلم مي خواد زمين و آسمون و سياره ها و ستاره ها آواره شن رو تك تك آرزوهام،اما يه نگاه قشنگ تو،تو مسير زندگيم يه خراش كوچيكم بر نداره

محض خاطر عاشقايي كه يه شب آفتاب نزده دل و زدن به درياي سرنوشت و واسه هميشه تو گرگ و ميش هوا گم شدن،سكوت نكن...روزي چند لحظه ناقابل خودتو بذار جاي من،ببين چي مي كشي .. !

حالا با اينكه تابستان نيست اما مدار صفر درجه اتاق تنهاييم دم كرده است،تنهاست بي رطوبت دريا،خشك است بدون بازدم تو،شايد منتظر كسي است كه شرجي كند اين مه گرفته غمگين را.

آسمان چه رعد و برقي مي زند.مي فهمم او هم تا ته ترين نقطه دلش آتش گرفته،ولي علتش با خداست.تو اولين كسي نيستي كه باز مضرابِ اين سازِ شكسته شد براي زخمه زدن،زخمه مي زنم تا زخم نزنم...

حق با توست اگر، مفهوم اين سطر هاي آشفته را در نيافته اي و اگر مثل من هنگام نوشتن تنها تجربه ات كمي سرگرداني روي به ابهام باشد تو هم اينگونه مي نويسي

چه غمناك است

ديدن مسافري خسته در مقصد

كه حيران از گم گردن خويش در راه

بر مي گردد

تا بيابد خود را

-نمي دانم چرا

من حضور اين مسافر را

در چمدان يك بيگانه حس مي كنم ...-

تو هر نيمه شب

-نمي دانم با وسوسه كدام ستاره-

به ديدارم مي آيي

با نگاهي مستانه...