نمي دانم اگر فصل تولد تو بود از كجاها برايت مي نوشتم.بگذريم...

تو كه هرچه بخوانم نه اعتراضي،نه شكايتي،نه... تنها نگاه نافذي كه شعاعش مثل نور معصوم يك شمع بلند تمام فضاي اتاقت را روشن مي كند،راستي حالا كه حرف شمع شد تو فكر مي كني شمع عاشق ترست يا پروانه؟

من مثل كساني كه به حرف خودشان هم عمل نمي كنند زير نور شمع شب را صبح مي كنم اما اينجا مي نويسم چرا ما آدم ها مخصوصا روز تولدمان عاشق ترين سمبل دنيا را قرباني نسيم زودگذر شادي هايمان مي كنيم اين را مي نويسم اما باز هم روشنش مي كنم نمي دانم چرا.

شايد زير نور شمع مي شود چيزهايي را ديد كه زير نور خورشيد هميشه پنهانست.شمع زيباست اما نه در جمع،شمع را بايد در تنهايي روشن كرد،پا به پايش آب شد و... وقتي تمام شد روح غاشقش را سپرد دست يك صندوقچه نقره اي زلال.

خاكستر شمع تولد نيامده يكي گاهي به وجود هزار چشم درخشان بي فروغ رنگ خورشيد مي ارزد