كجاست آن كه مرا شرحه شرحه مي طلبيد؟

                             كه باز ،عشق  مرا تكه تكه داده به باد

باران بند آمد اما خون دل من نه،همچنان سد ها را مي شكند و مي تازد و پيش مي رود،هيچ شرياني جلودارش نيست و اين ها هيچكدام دست من نيست.تقصير كه نه،كار دست هنرمند توست كه مدام طوفان خلق مي كند و ناز مي بافد و جنون مرا پررنگ مي كند و داغ مرا ارغواني،چقدر زيبا!!

دقيقا همانند كسي كه در كمال امنيت سوار بر موجي كه همه به دوامش شك دارندفشده و آسوده تر از سوار شدن در يك كشتي آرام اقيانوس به اقيانوس سفر كند

ظرفيت مي خواهد تجربه ي لحظه اي با تو بودن از دور از دور اما پر كشيدن تا اوج

چقدر بد است به خاطر هيچ چيز از همه چيز بگويي .. و آنكه سوژه ي بازي ات مي شود هيچ هم نباشد..

هواي هوايي نشدنت را داشته باش،مي ترسم از شكست،شايد بهتر است بنويسم شكست دوباره!